Lui-Lekker-Land: Australië - Rozelle

Hello, 

Het is alweer even geleden dat ik schreef, maar ik ben begonnen aan mijn nieuwe job. Het is druk en niet druk tegelijk, maar mijn hoofd stond even niet op schrijven ;-). Na enkele dagen te werken op de 'worst job ever', had ik dus weer wat vrije tijd. Gezien we nog twee weken in het huis van Steve en Leen bleven in Rozelle, dus vooral het ideale moment om Sydney wat beter te verkennen. 

Sydney is groot, gigantisch groot om een 'stad' te zijn. De totale oppervlakte van Sydney is ongeveer gelijk aan de oppervlakte van Vlaanderen. Je kan je dus best wel goed bezighouden in deze gigantische stad en het is normaal om meer dan een uur op de trein/bus te zitten om vrienden te bezoeken. Joke en ik probeerden om in onze twee weken 'housesitting' elke dag wel iets te doen, maar we bleven ook vaak thuis in het koude huis ;-). Tetteren, chillen, plannen maken, voetbal kijken, koken, slapen, Wreck this Journal, ...

We begonnen met het afscheid van Tine, ze vertrok nog even op reis langs de Eastcoast en Bali voor ze terugkeert naar België. Maar ze vertrok en gaf dus een klein feestje ;-). We moesten ook wat praktische zaken regelen: bankkaart ophalen enzo. 

We gingen ook eens langs SeaLife, ons laatste ticketje van de vier kaartjes die we hadden voor de attracties van Sydney. Ik was niet echt onder de indruk, dat zal vanaf nu altijd zo blijven denk ik. Het duiken heeft me te veel verwend! 

En we gingen ook nog eens langs bij VIVID, het lichtfestival. We waren nog niet in de Botanic Garden gaan kijken en aan het stukje aan de Rocks. Nog wat meer grote, kleine, interessante, mooie lichtinstallaties om te verkennen. We konden echter niet te lang blijven plakken, want onze Rode Duivels speelden (in onze tijd) om 23uur hun match tegen Ierland en ook de Nederlandse Marjolein kwam bij ons supporteren.

Op 21 juni was het dan World Yoga day en ik heb Joke meegesleurd naar het Opera House waar we samen met een heleboel andere yogi's twee uur konden genieten. Er was een toespraak van een aboriginal, er was muziek, er was Indische dans, er was een vredestoespraak, maar er was vooral yoga! Ik ben er echt helemaal weg van en ben ondertussen al lid van een yogastudio aan Bondi Beach. We kregen ook een bon voor een gratis yogales en uiteraard hebben we die gebruikt, want we doen alles die gratis is ;-). 

Een andere dag gingen we nog eens op verkenning in een Nationaal Park, Ku-Ring-Gai-Chase stond op het programma. Het park ligt in het noorden van Sydney. Het is naar mijn gevoel veel kleiner dan het Royal National Park en minder mooi. Maar toch zeker een bezoekje waard, want er zijn heel veel overblijfselen van de aboriginals. We deden verschillende wandelingen, want de wandelingen zijn niet zo lang. We deden de 'Red Hand Walk', de Salvation Loop, de 'American Bay Walk' en de Resolute Loop. We zagen heel wat aboriginal encravings en ook wel een mooie waterval! Het belangrijkste van die dag is dat ik terug helemaal vlekkeloos en foutloos kan rijden met de auto. Het is gewoon een kwestie van er terug aan wennen en de regels hier begrijpen.

Red hands!

Encravings: de vis heeft de mens opgegeten!

Ik kreeg van het gezin waar ik nu bij werk dan ook een rijles aangeboden,waarbij ik met een rij-instructeur alle belangrijke Australische regels kreeg uitgelegd. Super! Nu ben ik helemaal klaar om deze wegen onveilig te maken :-). Ik heb het over het gezin, want mijn job momenteel is: 'Live-in Au Pair'. Ik woon bij en werk voor een gezin, mijn hoofdtaken zijn gerelateerd met de kinderen, maar ik doe ook wel wat huishoudelijke taken (de was, de vaat, ...). Het gezin heeft twee kinderen, een jongen van 8 en een meisje van 7. Wat ik met hen doe en hoe mijn werk loopt, dat lees je wel in een volgend berichtje! Ik ging in mijn twee 'vrije' weken gewoon een paar keer langs om de kinderen en het huis te leren kennen.

Verder gingen Joke en ik ook af en toe eens shoppen, twee keer deden we dat bij de chinezen op Paddy's Market. Die verkopen letterlijk alles en natuurlijk spotgoedkoop. Zo kochten we allebei een onesie om tegen de kou te kunnen, winter in Sydney! Ik ben nu dus een hoppende kangeroe, met een joey en Joke is Iejoor van Winnie de Pooh.

Op zondag gingen we dan nog eens naar een National Park, de Blue Mountains deze keer. Want op zondag reis je voor $2,5 met de trein zo ver en zo vaak je wil. En ik had online gelezen dat het een prachtige treinrit zou zijn. De treinrit was op zich niet te spectaculair, maar het brengt je wel naar de bergen. Eens aangekomen gingen we dus weer op pad. We deden twee wandelingen, de Darwin Walk. Die liep langs een beekje de hele tijd, prachtig wandelen en een klein beetje sneeuw.. Zo koud was het daar! En daarna kwamen we aan de Wentworth Falls vanwaar we vertrokken voor de National Pass. We hebben weer goed gewandeld en vele trappen gedaan!

Onze eerste week housesitten hebben we dan ook nog eens afgesloten met een Skype-gesprek met Tiet. Want als twee van de drie musketiers samen zijn, dan haal je er toch even de derde bij!

Hoe onze tweede week verliep laat ik binnenkort weten! Voor nu vind ik dit berichtje lang genoeg ;-)!

Tot blogs,

Kim

Worst job ever: Australië - Sydney

Hello,

Ik zei jullie vorige keer al dat Joke en ik een job gevonden hadden. Het liep niet van een leien dakje, maar we hadden een job! We solliciteerden op maandag, gingen op gesprek dinsdag, hadden jobtraining op vrijdag en begonnen er aan de dinsdag erop.

Een job in sales: het verdiende 'goed', zo hebben ze het toch laten blijken, en het zou dikke fun zijn, NOT! Ik hoor jullie al denken, 'Sales? Wat deden jullie dan?'. 

Wel we werden zo van die irritante straatverkopers. Zo van die mensen die je op straat ziet staan in hun gekleurde t-shirts. Jaja, die mensen die je vragen het goede doel te steunen, niet één keer, maar elke maand ;-). Zo van die mensen die op je inspelen tot je zegt dat het goed is en voor je het weet hebben ze je creditcard gegevens. Maar vooral zo van die mensen waar je in een boog omheen loopt, die mensen die je kost wat kost wil vermijden, die mensen waar je (ikzelf trouwens ook) de kriebels van krijgt. Maar we gingen het doen en vol goede moed begonnen we er aan.

'Hello! How are you today? My name is Kim and I'm doing a bit of work for Mission Australia, have you heard of us?

A lot of people don't know but we are one of the biggest charities helping local families in Australia. Today we are raising awareness about children going through homelessness, do you know anyone that's been affected?'

Bam, en mijn intro zat er al op! We kregen elke dag een minimum aantal keer dat we onze pitch moesten vertellen aan voorbijgangers. Wat je hierboven leest was slechts de intro, maar op dag drie kon ik de volledige pitch al aframmelen in 43 seconden. What a challenge ;-)! 

Maar als je mij cijfers geeft en je vraagt me om ze te kloppen, dan ga ik ervoor! Het kleine competitiebeest in mezelf komt dan boven.

Ik haal jullie wel even uit een illusie, deze job is niet leuk, is niet aangenaam, deze job is verschrikkelijk. Waarom? Omwille van de voorbijgangers!

Oké, ik loop normaal ook deze mensen voorbij, maar vanaf nu ga ik proberen om vriendelijk goedendag te zeggen en gewoon te vertellen dat ik geen interesse heb. Want sorry, maar sommige mensen zijn erg, een greep uit het aanbod:

- 'Go to hell!'

- 'I hope you get the flu real soon.'

- 'You work for a mission thing, so what is your mission: poissen the world with your stupid ideas.'

- 'Do you get paid for this job? You're a whore.'

- ...

Slik, slik, slikker de SLIK!

Dit waren de ergste voorbeelden en ik deed deze job maar drie dagen! Ik kan me niet voorstellen wat je allemaal naar je hoofd krijgt als je deze job voor weken, maanden of zelfs jaren doet. 

De mensen die je beledigen, dat is pijnlijk, maar dat mag je niet persoonlijk nemen. Dat is gewoon de t-shirt zeggen ze dan, wel bij mij werkt dat toch op mijn humeur. Ik was dan ook in de zevende hemel als iemand eens vriendelijk goedendag terug zei.

Zoals de dame die stopte en zei: ' I'm not gonna buy anything, but I just wanted to stop to tell you you have a beautiful smile.'

Thank you my lady!

Toch kon ik er soms ook de fun van inzien, de dingen die mensen doen om je te ontlopen, de verhalen die ze je vertellen als reden waarom ze niet kunnen helpen, ... Hilarisch! Maar toch ook soms triest. 

Oké er is armoede in Australië, er is armoede overal ter wereld, maar mij zie je op straat niet meer staan. 

Zoals ik eerder al zei, Joke en ik startten deze job samen. We kwamen in het team de 'Animals', maar hadden andere trainers en gingen op een andere plek verkopen. Mijn trainer was Will Smith (nee, dit is geen mopje). 

Joke stopte na dag twee, ik na dag drie, maar we zien het niet als opgeven. En later kan ik nu aan mijn kinderen en kleinkinderen vertellen over mijn eerste job in Australië en hoe dat verschrikkelijk fout ging! 

Ondertussen heb ik een nieuwe job als au pair! En hoe dat gaat vertel ik jullie in een volgende berichtje...

Tot blogs!

P.S.: het vervolg van de pitch voor de mensen die geïnteresseerd zijn ;-).

'The reason why I'm asking is because we have well over 200.000 kids in Autralia going through homelessness which is pretty shocking right? A lot of people don't understand, but the reason why these kids are here is because they've gone through domestic violence, sexual abuse and sometimes rape, which is horrifying right?!

But look it's not all bad news. Today we're educating people to let them know that we are currently getting children out of these horrific ordeals and putting them inside safe homes. From here we have service counselling, job opportunities for their parents and we even have workshops to get these kids back into society. Because we can all agree that every child deserves a normal life right?

What's happening in the next couple of weeks, people are helping out with 1 dollar a day. Great thing is that it's only for af long as you can and it's tax deductable! All I need is your name, your address and how you'd like to help out.

Sounds pretty cool?'