Can't stop the feeling: New Zealand - South Island

Kia Ora!

Van uit Queenstown gingen we drie dagen wat meer richting het zuiden en ons geluk kon niet op, want we zaten terug met Happy op de bus :). In drie dagen moesten we meer dan 1000km afleggen: lange ritten met prachtige uitzichten dus. De eerste stop was het Fiordland NP, met vele fotomogelijkheden onderweg. De vele regenval zorgde ook voor erg veel natuurlijke watervallen in het park.

Het hoogtepunt van deze dag was de cruise in Milford Sound, het regende en waaide erg hard. Maar net dat maakt Milford Sound zo speciaal, want het regent er meer dan 250 dagen per jaar. We vaarden tot aan de Tasman Sea en terug en zagen enkele heel erg mooie dingen onderweg. Het weer maakte deze trip echter wat bitter, want na een korte wandeling tot enkele rotsformaties was iedereen nat tot op het ondergoed. Gelukkig waren er in Gunns Camp echte houtkachels om onze kleren te drogen en per toeval sliep ik dan ook nog eens in m'n eigen hut ;).

De volgende dag was het tijd om niets te doen, ik had daar wel eens nood aan. Een tour  op deze manier met een bus geeft je de kans om enorm veel te zien, maar niet te kans om dingen in je op te nemen en te relaxen. Tijd om gewoon te zijn en niet te doen, die tijd nam ik in Invercargill.

De volgende morgen reden we richting de Catlins, een scenische route langs de kust. We zagen zeeleeuwen, vuurtorens, pinguïns en een prachtige kustlijn. Er was echter veel wind, dat gaf de wandeling langs de kust een extra dimensie en grappige foto's.

In de namiddag nam Happy ons mee naar Bluff, het meest zuidelijke punt van het Zuidereiland, volgens zijn beschrijving een 'shithole with shit coming out of it'. Veel heb ik daar niet van gemerkt en het dorp had wel een leuke toeristische attractie, Sterling Point.

Diezelfde dag hadden we nog een lange rit naar Queenstown. In Queenstown kun je niet zijn zonder een fergburger en een pubcrawl, deze keer kregen we echter veel meer drank! Lang leve happy :)

De volgende dag gingen we opnieuw richting het noorden en kwamen we eindelijk aan Mt. Cook, onze laatste kans voor de heli-hike. De weergoden leken ons goed gezind :) We deden een paar korte wandelingen om ons voor te bereiden op de volgende dag. Ook de rit was prachtig, want we reden langs Lake Pukaki.

Een dag in, op, tussen en naast de bergen en gletsjers, wat wil een mens nog meer! We begonnen onze dag met de bekendste wandeling in Mt Cook National Park: the Hooker Valley walk. Deze wandeling gaat langs twee meren die vol zijn met gletsjerwater en over heel wat kleine bruggetjes. Het was een prachtige wandeling!

In de namiddag kon ik eindelijk twee dromen waarmaken en afvinken van m'n bucketlist. Ik vloog in een helikopter en ik wandelde op een gletsjer, win-win. We vlogen over Tasman Lake tot op de Tasman gletsjer, wat een ervaring. Veel hebben we niet gewandeld, want wandelen op ijs is niet altijd even gemakkelijk (zeker niet voor een groep Aziaten). We konden in een natuurlijke tunnel, dronken van het gletsjerwater en likten aan het ijs. 

De avond had een andere fantastische activiteit voor ons in petto: stargazing. We reden naar een plek waar er praktisc geen lichtvervuiling is en hadden een fantastisch zicht over de Melkweg. Er waren verschillende telescopen opgesteld en we konden zelf andere Melkwegen zien en verschillende sterrenbeelden.

De volgende dag moesten we voor de laatste keer op de bus, maar slechts voor een korte rit richting Lake Tekapo en Geraldine. In Geraldine gingen we raften, joepie! Raften op de Rangitata River is een unieke ervaring, want het water komt van de gletsjers en is dus ijskoud.

Onze trip in Nieuw-Zeeland zat er op, enkel nog twee dagen in Chrustchurch, de earthquakecity. We gingen shoppen in een shoppingmall uit containers en bezochten wat plekken waar de gebouwen half zijn ingestort door de aardbevingen. We deden ook de free walking tour in de city en chillden een beetje in de botanische tuinen. 

Tot blogs!

Kim

Adventure continues: New Zealand - South Island

Kia Ora

Toen Joke en ik onze trip naar NZ aan het plannen waren, bleven mensen ons maar zeggen dat het zuiden het mooist is. Ik was al omver geblazen van het noorden, dus ik was meer dan benieuwd wat het zuiden me zou brengen. En ik kan zeggen het zuiden brengt: avontuur! Om van noord naar zuid te gaan moesten we uiteraard op een boot, door de Cook Street. Joke haar lichaam was niet blij om terug op zee te zijn, maar we hadden gelukkig wel adembenemende uitzichten.

Onze eerste stop was Abel Tasman NP, de plek waar de Dutchies voor de Engelsen voet op de Nieuw-Zeelandse bodem zetten, dit land had dus Nederlands kunnen spreken in de plaats van Engels. De eerste dag was vooral chillen en de mensen van onze groep wat beter leren kennen, want de groep was toch wel wat gewijzigd met die van in het noorden. We hadden BBQ en er was een kampvuur, we bleven op een erg fijne plek met een wat onstabiel en heel erg warm hutje om in te slapen. De volgende dag namen we da aquataxi naar Torrent Bay, onderweg zagen we enkele prachtige rotsformaties en zeeleeuwen. Daarna was het aan ons om 20km terug te stappen tot aan de accommodatie, we passeerden verschillende mooie baaitjes en hadden lunch aan Cleopatra's pool in het gezelschap van een wel heel erg lange vis.

De volgende dag is het vermelden niet waard, het weer sloeg om en van een zonnige en warme reis kwamen we terecht in wolken en regen. We kwamen dus in Westport en konden niet zo veel gaan doen, buiten een wat saaie wandeling. De volgende dag gingen we verder en tussen de buien door gingen we kijken naar de impressionante 'pancake rocks'.

De volgende stop was de Franz Josef Glacier, een plek waar ik zo hard naar uit keek. Het weer gooide echter roet in het eten en mijn helikoptervlucht en wandeling op een gletsjer mocht ik op m'n buik schrijven. Dus gingen we maar feesten in de bar in de plaats die avond.. De volgende dag gingen we dus wandelen richting de gletsjer in de plaats van op de gletsjer, zo konden we toch een glimp van de Franz Josef opvangen. Na vier uur wandelen gingen we terug richting het hostel en de sauna en hottub om op te warmen.

De volgende morgen gingen we terug wat verder, met als eerst stop Lake Matheson. In dit meer zie je de prachtige reflectie van de Fox Glacier, Mt Cook en andere bergen. Het weer was terug wat opgeklaard en we konden ook echt genieten van de uitzichten. 

Onze eindstop die dag was Wanaka, waar we een stukje gingen wandelen langs Lake Wanaka tot aan de Wanaka Tree. Onze avonden zijn tegenwoordig gevuld met koken, iets drinken op het gemak en wat kaartspelletjes spelen. De volgende morgen stonden we vroeg op om te kunnen wandelen tot de top van Mt Iron, daar werden we getrakteerd op een 360° uitzicht over Wanaka.

De volgende stop was Queenstown: 'adventure capital of the world'. Ik was van plan een bungeesprong te gaan doen, maar één van de volgende dagen.  Maar toen we stopten aan de Kawarau Bridge kreeg ik te horen dat als ik daar wou springen, het die dag moest gaan gebeuren. Instant stress en nervositeit! Ik sprong dus van de brug, 43m in de diepte, op de eerste commerciële bungee ter wereld. Trots op mezelf en een welverdiend schouderklopje! 

Queenstown zelf was voor mij de plek om te eten, te drinken en te chillen. Onze eerste avond hadden we een pubcrawl in 4 verschillende bars. De tweede dag gingen we wat wandelen naar de top van de Queenstown Hill met Jennie, Denise en Joanna, in de regen. We hadden koud, dus mochten onszelf wel eens trakteren: een fergburger! Volgens de CNN, BBC en Lonely Planet de beste burgers ter wereld en ze waren ook echt njammie :). We slenterden in de namiddag wat rond in het stadje en trakteerden onszelf op een warme choco met een koekje van de Cookiebar. De volgende dag trakteerde ik mezelf opnieuw op een heerlijke burger en chillde ik wat aan het meer, met in de late namiddag ook een heerlijk ijsje. En die avond gingen Jennie, Joke en ik racen op de gondola.

Meer over onze avonturen op het Zuidereiland in een volgend berichtje :)

Ciao!

Country 33: New Zealand - North Island

Kia Ora! 

Oops I did it again... ik heb weer 'te' lang op me laten wachten met een blogbericht. Hier ben ik dan! 

In januari was ik een maand in Nieuw-Zeeland om ook dit land te verkennen. Ik kan eigenlijk niet in woorden beschrijven hoe mooi, prachtig, speciaal, uniek, groen, bergachtig en anders dit land is. Ik was ook tijdens deze trip nog met Joke aan het reizen, maar deze keer was het niet enkel ons tweetjes. We hadden een hop on/hop off bus ticket gekocht via Stray en hadden dus een heleboel straymates ;). We  hadden een soort van groepje om mee te reizen, maar de groep wisselde wel af en toe afhankelijk van hoe lang je in een bepaalde plek blijft.

Hey Ho, let's go... Op 3 januari vertrokken we van Sydney naar Auckland, we werden gescand door de meest fancy beveiligingsmachines op de luchthaven in Australië. In Nieuw-Zeeland moesten m'n hiking boots gekuist worden door de douane. En de eerste nacht in NZ kon ik niet slapen door het tijdsverschil van 2u. Toch was ik op 4 januari meer dan klaar om Auckland zo snel mogelijk te verlaten, zelfs NZ'ers vinden deze stad maar niks ;). 

Because I'm happy... De eerste buschauffeur was Happy, en hij nam ons mee op de happy-bus. Na Happy kregen we nog Leftie, Nat, Dory, Slim en Wiggles als chauffeur. Hun namen vertellen een verhaaltje over de chauffeur van tijdens z'n opleiding: Leftie kent het verschil niet tussen links en rechts of hij rijdt altijd te veel links en verloor zo al een paar spiegels, Dory vergeet altijd alles en Wiggles z'n knieën worden erg flexibel op de dansvloer. Wat er waar is en wat verzonnen laten we in het midden, maar Happy maakte ons ook echt Happy: een top-chauffeur. 

Let's got to the Beach, each. Let's go get away... Onze eerste echte stop in NZ was Hahei, een prachtige plek aan het strand. We chillden aan het strand, leerden een heleboel erg leuke mensen kennen, maakten een put op Hot Water Beach, aten een lekkere BBQ, stonden op voor de sunrise, wandelden naar Cathedral Cove, gingen naar een marktje en genoten van de rust. Op Hot Water Beach is het water op sommige plekken erg warm als je een putje graaft, natuurlijke warmwaterbronnen die honderden mensen naar het strand lokken bij laagtij. Eigenlijk te gek voor woorden ;)! 

Van Hahei gingen we naar de volgende stop met strand, Raglan. Onderweg even een stop bij de Bridal Veil Falls en dan richting de lodge. We zaten erg afgelegen, midden tussen de bomen en zonder bereik (WiFi/4G). In de namiddag gingen we de surfers van de groep aanmoedigen op het strand en 's avonds deed ik een fantastische yoga-sessie op Inspiration Point.

Shine little glow-worm, glimmer, glimmer... In Waitomo haalden we de avonturier in onszelf boven en Joke en ik gingen op een 'Haggas Honking Experience'. Dat is abseilen, speleologie en rotsklimmen in de Haggas grot en die heeft dus gloeiwormen. We hadden onze gids Gareth voor ons alleen, want wij waren de enige twee die voor dit avontuur kozen, veel tijd voor foto's in de grot dus. Wist je trouwens dat een gloeiworm een kannibalistische, moordende larf is die licht geeft omwille van zijn eigen stront. Dat klinkt toch niet echt aantrekkelijk en maakt de beestjes wat minder feeëriek ;).

Na Waitomo gingen we naar Rotorua, daar hadden we twee nachten en konden we genieten van wat welverdiende rust. We bezochten het geothermisch park met modderbaden en warmwaterbronnen, jammer dat deze stad zo stinkt (zwavel). We deden ook de River walk en ontdekten dat deze stad vol met zwavel is. 

Ka Mate, Ka Mate... De Maori- invloeden werden steeds groter en onze avond aan Lake Aniwhenua zorgde voor een hoogtepunt. We bezochten de oudste rotsgraveringen in NZ, we gingen naar een marae waar we officieel verwelkomd werden bij de Maori door gebeden en een neusdruk en we kregen Hangi. Hangi is hun traditionele feestmaaltijd die wordt bereid onder de grond, het eten wordt dus gekookt en gerookt. Verder konden we ook alle vragen stellen die in ons opkwamen aan de Ngati Manawa stam.

We reden de volgende dag langs een warmwaterbron in een rivier, daar chillden we wat met de locals. We gingen ook naar de Huka-falls, wat een snelstromende waterval, het water kan in 3 seconden een olympisch zwembad vullen. 

May it be... Blue Duck station was een andere geweldige plek, een boerderij in the middle of nowhere. We konden de echte Nieuw-Zeelandse countryside ervaren. We gingen een paar uur paardrijden in prachtige Lord of the Rings scenery, Abraham was mijn paard met een temperament. In de namiddag gingen we wandelen in dit prachtige landschap, onze bestemming was een waterval. 

I'm Blue, da ba de... Tongariro National Park zou ons prachtige blauwe meren tonen tijdens de Tongariro Alpine Crossing, maar we hadden pech en de crossing was afgelast de eerste dag dat we probeerden. We konden wel enkele korte wandelingen doen in het nationaal park, we zagen de waterval van Gollums vis en een paar andere watervallen. In de namiddag besloot ik om te gaan MTB'en met Lindsey en Jodi, the Fisher Track was 27km in het NP en de uitzichten waren adembenemend. Op dag twee probeerden we opnieuw voor de crossing en we zijn de grootste gelukzakken ter wereld, want wij deden de Tongariro Crossing. Joke en ik deden 6u over 19,4km en hadden prachtig weer, enkel de wind kwam soms wat opzetten. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe mooi, speciaal, uniek en spectaculair deze wandeling was. 

In Wellington werd onze tijd wat ingekort, maar we hadden toch nog een middag de tijd om Te Papa (een museum) te verkennen. Dit museum is gigantisch en eindelijk te groot om in één dag te bezoeken. De interactieve secties van het museum waren het leukste en ook de dingen die me zijn bijgebleven, voor de geïnteresseerden ik zou een goede kapitein zijn van een vluchtelingenboot en kiwi's (fruit) komen uit China.

Goodbye my lover, goodbye my friend... Tot zo ver mijn avontuur in het noorden van NZ, gelukkig bestaat dit land. uit twee delen en kon ik nog het volledige zuiden gaan ontdekken.

Ciao'kes!

The end: Australia - Cairns / Sydney

Dag trouwe bloglezers,

Geen paniek over de titel van dit bericht, mijn avontuur is nog niet ten einde. De trip die Joke en ik maakten langs de Eastcoast zit er dan weer wel op en ook het jaar 2016 is op z'n einde gekomen. Bij
deze wens ik iedereen een fantastisch 2017, hopelijk is het met evenveel schoonheid gestart als mijn jaar. Na onze roadtrip vlogen we terug naar Sydney en daar waren we op oudejaarsavond getuige van het grootste vuurwerk ter wereld. Gelukkig Nieuwjaar!

Even terug naar het laatste deeltje van onze roadtrip. Na Airlie Beach reden we op kerstdag richting Mission Beach, met onderweg een stop in Bowen en Townsville. Het leek alsof we door spooksteden aan het rijden waren, op kerstdag is alles gesloten en er is niemand op straat. Er was ook amper verkeer op de weg, een hele vreemde sfeer. Uit het niks sloeg Joke af bij een paar watervallen, dus we gingen voor een korte wandeling om even uit de auto te zijn. 

Townsville

Watervallen 

We hadden een lekker en uitgebreid kerstdiner die avond met pasta en wijn en als dessert pavlova, zoals de echte Australiërs het ook doen ;). De volgende dag kwamen we aan op Mission Beach in de ochtend en we chillden wat op het strand. Toen we volledig oververhit waren en ook de zee niet echt verkoeling bracht, besloten we om onze tocht verder te zetten tot een ander strand (Bingil Bay) en daar te lunchen in een schaduwplekje. Na de lunch nog een klein beetje rijden en we waren op onze eindbestemming: Cairns!

Mission Beach

De eerste middag in Cairns hebben we wat rondgewandeld langs de esplanade en bij de reisbureau's. De tweede dag stond echter nog een tour gepland: duiken. We moesten vroeg op de boot zitten en ik had er keihard naar uitgekeken om terug onder water te zijn. Ik heb drie keer gedoken in het Great Barrier Reef en het was gewoon fantastisch, adembenemend en ontzettend cool! Ik zou zeggen foto's kunnen de pracht niet tonen, maar er zijn ook niet veel foto's want m'n camera is stuk.

Ik vond het helemaal fantastisch en ben nu nog steeds aan het nagenieten, ik kan niet wachten om terug ergens te gaan duiken. De dag na het duiken gingen we nog een laatste rit maken met de campervan richting het noorden. Onze eerste stop van de dag was Mossman Gorge, daar konden we langs de Mossman River wandelen en door het Daintree Rainforest. De rit erheen was prachtig, gewoon kilometers langs de zee met eindeloze uitzichten.

Mossman River

De tweede stop van de dag was Kuranda en daar lieten we ons vangen aan de typische toeristenval. We gingen op de foto met een koala, wie wil er nu geen kiekje met deze schattige beestjes?! Het volledige dorpje was vol met toeristenattracties, maar ik ben ervan overtuigd dat wij de beste attractie kozen.

Onze laatste volledige dag in Cairns was een goed gevulde en spannende dag. De van moest verkocht worden, maar daarvoor moesten we hem eerst kuisen en leegmaken. Een heus karwei, maar misschien zijn wij wel te netjes. In de namiddag ontmoetten we onze koper en een paar uur later was de verkoop rond en was de van niet meer van ons. Merci voor de zeven mooie maanden dino-mobiel!

Ook merci voor de zeven mooie maanden Australië, voorlopig laat ik dit mooie land even achterwege en de maand januari breng ik in Nieuw-Zeeland door. Daarna kom ik nog even terug naar Australië voor ik in augustus België terug even opzoek, jaja noteer het maar alvast Kim komt (voor even) terug thuis in augustus.

Later meer over m'n avonturen in Nieuw-Zeeland!

Kim

High in the Sky: Australia - Airlie Beach

Hallo iedereen,

Op 21 december stond ik op met als motto van de dag: 'Ik spring uit een vliegmachine, alleen maar om...'. De rest is aan jullie om in te vullen ;). We moesten vroeg uit de veren, want we hadden een skydive gepland. We werden opgehaald in het centrum en naar de luchthaven gebracht, we kregen een safety briefing en kregen een sexy broek en een harnas. Helemaal klaar om uit een vliegtuig te vallen dus, maar dat was buiten het vliegtuig gerekend. Een platte band gooide even roet in het eten en we moesten omwille van de veiligheid terug naar het centrum van Airlie Beach. Nog geen half uur waren we terug en we mochten alweer naar de luchthaven. Nog geen uur na het telefoontje dat we mochten springen, stonden we terug met beide voetjes op de grond. Wat ging dat snel en wat was dat een fijn gevoel. Eens je op het vliegtuig zit, vliegt de tijd voorbij. We hadden prachtige uitzichten over de Whitsundays en het Great Barrier Reef. De vrije val zorgt voor wat kriebels in de buik en het stuk met de parachute is gewoon puur genieten! Gelukkig heb ik een filmpje en foto's, anders zou het lijken alsof dit nooit echt gebeurd is. 

De volgende dag gingen we voor twee dagen en twee nachten op een zeilboot. Even de campervan achterlaten op het vasteland en leven (of werd het overleven) op een trimaran. Ik heb soms nogal de neiging wat zeeziek te worden, maar ik mag niet klagen. Deze trip verliep zo goed als vlekkeloos, ik had maar een klein momentje van: 'nu moet ik buiten zitten of ik kots m'n maag uit m'n lijf!'. Onze boot had de naam Avatar, en nee hij was niet gevuld met blauwe wezens. Wel zaten er dertig mensen aan boord, 26 backpackers die soms geen flauw benul hebben van wat ze doen en 4 crewleden.

We hadden een gezellige groep en er werd wat gebabbeld over de grote en de kleine dingen in het leven van een backpacker: Waar ga je naartoe? Wat heb je daar gedaan? Wat vond je van ...? Heb je een reistattoo? Wat vond je van hostel X? ... Toch waren er ook soms wat meer diepgaande gesprekken, vooral na wat bier of wijn. De eerste avond speelden we gewoon wat kennismakingsspelletjes, maar op de tweede avond werden dat drankspelletjes. 

We zaten natuurlijk niet altijd op de boot, drie keer werden we in het water gegooid om te snorkelen. Snorkelspot 1 is het vermelden niet waard, grauw en grijs en bitterweinig vis. Snorkelspot 2 had veel vis, vooral enkele grote exemplaren, maar het koraal was nog steeds niet wauw. Snorkelspot 3 was het beste, want het koraal was nog steeds erg kleurrijk en ook de vissen werden leuker. We zagen Nemo :).

De belangrijkste reden om op de boot te zitten was uiteraard Whitehaven Beach, het mooiste strand van Australië. Het staat ook erg hoog in de wereldranglijst en het is gewoon prachtig. We waren er erg vroeg in de morgen en het strand was toen nog zo goed als leeg. Gewoon zand ligt er op het strand niet echt, het is voor 98% puur silica, zelfs NASA komt hier om zand voor de lenzen van hun microscopen. We liepen langs enkele uitkijkposten en daarna gingen we genieten op het stand zelf: wat foto's en een scrub, stingrays spotten en op het einde ook schuilen voor de regen. Maar we lieten het weer niet aan ons hart komen, we waren tenslotte op een prachtige plek. 

Na onze tijd op de boot besloten we onze plannen voor de rest van de trip wat op te schuiven en we bleven nog een nachtje in Airlie Beach voor de afterparty en kerstavond. Het is toch net iets gezelliger om kerstavond door te brengen met een groep in plaats van met z'n tweeën. We gingen lekker en op backpackersbudget eten in Beaches en hadden daarna een dansfeestje in Mama Africa. Om middernacht ging alles dicht, wat de sfeer wel even bederfde. In QLD mag er echter niets open zijn op Kerstdag dus was het feestje voorbij. Op het moment zelf was het even wat minder, maar de volgende dag leek het een goede beslissing want er moest terug een eind gereden worden. Het laatste stuk van onze Roadtrip naar Cairns. Daarover snel meer! 

Kim