Party-time!?: Filipijnen - Manila/Boracay

Kumusta,

Na drie maanden in Vietnam vloog ik richting de Filipijnen, het land van de meer dan 7000 eilanden. Een prachtig land volgens velen, met witte stranden en prachtige duiksites! Ik kwam aan in Manila, maar ik bleef daar maar 1 dag. De stad met 30 miljoen inwoners is een drukte van jewelste! Ik heb de stad een beetje vermeden en ben enkel naar de MOA (Mall Of Asia) geweest... Na zeven maanden reizen had ik nood aan enkele nieuwe kleren, want ik had wel wat spullen in Vietnam gelaten. Het was een gigantisch shoppingcenter, die heel erg westers was. Het voelde wat vreemd en (te) proper aan na al die maanden backpacken!

Na een nachtje in Manila vertrok in richting Boracay. Ik keek uit naar 'white beach', wat op de foto's online prachtig lijkt. Ik kwam er 's avonds na een vlucht, een busrit en een stukje met de ferry aan. Boracay is simpelweg een party-eiland, dat wist ik niet op voorhand maar de eerste avond op het eiland vlogen we er goed in! De volgende dag genoten we van 'white beach', wat vooral een toeristische trekpleister is. Er is vanalles op het strand, van Starbucks, tot McDo, tot PizzaHut; ik vond het eindelijk te belachelijk voor woorden!

Mijn tweede avond op Boracay was het free-pasta-night in Frendz Hostel, het was af! Live music, gratis eten, goedkope drankjes en meer dan 100 backpackers :-). Ik heb de volledige week op Boracay doorgebracht met Camille (Nederland), Marlou (Manila), Sophie (Polen), Netta (Finland) en Syrene (Hong Kong). Het feestje die we die avond hadden was geweldig, dat kan Netta je het best tonen ;-).

Na de free-pasta-night was het een rustig dagje op het strand. We gingen met de meiden naar Puka Beach, dat is iets minder toeristisch en het water is er nog meer helderblauw :-). We drinken een kokosnoot en genoten van de zee als verkoeling.

Na een dagje op het strand gingen we naar Spiderhouse om te genieten van de sunset en een lekkere fruitshake. Ik besloot voor mezelf dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging en maart wordt/is de maand zonder alcohol. Want je kan je ook gewoon amuseren zonder te drinken ;-)! 

Die avond hadden we een gezellige wandeling op het strand. We passeerden enkele trouwfeesten en kinderen die kunstwerken maken op het strand, het was chill en gezellig!

De volgende dag huurden we een privéboot om wat rond het eiland te cruisen. We gingen snorkelen, maar ik was niet onder de indruk. Waarschijnlijk ben ik te verwend door het duiken ;-). We gingen ook naar Magic Island, daar kan je cliffjumpen! Ik kon wel uren op de eiland blijven ;-). Er waren planken van 2m tot 10m, Netta en ik hebben alles (meerdere keren) geprobeerd! Ons boottripje eindigde met een laatste stop op Puka Beach. Die avond ging ik met Sygir (Israël) mediteren op het strand!

Hey you ;-)!

Snorkelen, maar het water is niet klaar!

Magic Island

Puka Beach

 De volgende dag ging ik met Camille naar een bar op White Beach met zitzakken. Ik maakte wat strandwandelingen, ging zwemmen in de zee en las mijn boek uit! Dat is het leven ;-).. Die avond maakte ik een gezellige wandeling op het strand en probeerde wat lokale gerechtjes uit.

Mijn laatste dag op Boracay ging ik met Marlou en zijn nieuwe liefde die hij op Boracay vond naar Puka Beach. We hadden een gezellige middag op het strand met wat muziek en een prachtige zonsondergang!

 

Na zes dagen Boracay was ik echter klaar met alle feestdrukte en toeristen om me heen. Ik was dus blij om te vertrekken naar Cebu, een ander deel van de Filipijnen! Maar nog een laatste iets die ik met jullie moet delen ;-). Als je in de Filipijnen naar de McDo gaat na een nachtje stappen of gewoon omdat je er zin inhebt, dan krijg je geen frietjes, maar dit:

RIJST!

De groetjes en tot de volgende,

Kim

VIETNAM

Xin Chao,

Voor een laatste keer begroet ik jullie in het Vietnamees, want ik ben ondertussen al drie weken in de Filipijnen. Tijd om een laatste keer terug te blikken op mijn 'favoriete' land tot nu toe!

Vrijwilligerswerk

Intens en leerrijk

Etnische groepen en culturen

Toi yeu Vietnam

Noord naar Zuid

Afstand nemen

Manieren en respect

Even wat extra uitleg ;-)!

Vrijwilligerswerk

De meesten onder jullie weten wel dat ik van de vier maanden in Vietnam ongeveer drie maanden op dezelfde plek was: Ha Giang Province! Vrijwilligerswerk is waar ik me mee bezig hield. Ik hou ervan om me uit vrije wil in te zetten voor goede doelen :-). Ik deed eerder al korte periodes van vrijwilligerswerk in Kroatië en Nepal, deze keer wou ik echter niet vertrekken na twee weken. Ik kon niet anders omwille van mijn visum in oktober, maar dan kwam ik eind november toch gewoon terug ;-). Het was geweldig om elke dag opnieuw samen te werken met de 24 fantastische studenten en de andere toffe vrijwilligers!

Intens en leerrijk

De tijd in Vietnam was erg intens met momenten, ik heb er veel geleerd! Vooral de samenwerking met de projectleider (die soms rare kronkels in zijn hoofd heeft) maakte me zekerder van mijn stuk en meer onafhankelijk. Hij is wat raar, maar helpt anderen groeien in zichzelf! Hij toonde ons wat meer van het 'harde' leven als je volwassen bent en je je eigen verantwoordelijkheden hebt! Het was dus niet elk moment leuk en fantastisch, maar ook als je drie dagen na elkaar ondervraagd wordt door de politie moet je positief blijven en zeker zijn van jezelf. Of als je niet weet wat te doen met enkele studenten, dan moet je zelf uren op het internet zoeken naar oplossingen. Of als je weet dat het project in geldnood raakt, dan moet je snel handelen (of wat hulp vragen van thuis ;-), nog eens bedankt aan mijn ouders voor de initiatieven)!

Etnische groepen en culturen

Het leukste aan Vietnam vind ik de verscheidenheid, er zijn zoveel verschillende etnische groepen! In de klas alleen al waren er meer dan zes etnische groepen. Het interessantste is dat ik, door zo lang op dezelfde plek te zijn, de tijd had om de verschillen en gelijkenissen te observeren en aan den lijve hun cultuur te ondergaan. Het zit hem in kleine dingen: eten op de grond of aan een tafeltjes, wijn van maïs of rijst, zelf een ander kapsel kan het verschil maken tussen de verschillende groepen.

 

Toi yeu Vietnam!

I LOVE VIETNAM! Eindelijk hoef ik hier zelf geen uitleg bij te geven, ik ben verliefd geworden op dit land ;-)... Het land met de rode vlag en de gele ster, het land met de rijstvelden en de gigantische kust, het land die in het verleden oorlog had met Amerika en China, het land waar ik met open armen ontvangen werd door een heleboel mensen!

Noord naar Zuid

Naast vrijwilligerswerk moest er ook wel een beetje gereisd worden, van noord naar zuid maakte ik vele stops. Sommige plekken deed ik op mezelf, andere plekken deed ik samen met Steven! Vietnam heeft een enorme verscheidenheid qua cultuur en natuur en door het land rond te reizen, zie je alle mooie aspecten van het land. Het was een fijne trip! Dankjewel Steven om twee weken mijn reisgezelschap te zijn :-). 

Afstand nemen

Na de vier fantastische maanden moet ik afstand nemen, ik ben er ondertussen al een maand mee bezig. Elke dag denk ik wel even aan mijn geweldige tijd in Vietnam! Het is niet zo eenvoudig om afstand te nemen van alle fantastische herinneringen, van alle geweldige mensen, ... Vooral het feit dat ik heel vaak berichtjes krijg om te vragen of ik terugkom, maakt het er niet eenvoudiger op! Zij missen mij en ik mis hen :-).

Manieren en respect

Manieren heb je in Vietnam niet nodig.. Als je wil eten met je handen, dan doe je dat. Als je in het openbaar boeren en scheten laat, geen probleem. Als je tegen de andere mensen roept, dan toen je gewoon dat je zelfzeker bent, want in Vietnam houden ze van een open communicatie en zeggen ze wat ze denken. Maar respect moet je wel hebben, alle kinderen hier hebben enorm veel respect voor hun familie en leerkrachten. Ook de vrouwen tonen veel respect tegenover hun mannen. En toeristen die tonen het beste hun respect door gewoon met de locals een glas wijn te drinken en zich te houden aan hun cultuur...

Dankjewel Vietnam en vooral merci aan alle geweldige mensen die ik hier heb ontmoet! Ik vergeet jullie nooit, jullie bezorgden me een fantastische tijd. Ik zou over Vietnam een boek kunnen schrijven, maar ik beperk me tot dit... De herinneringen zitten voor altijd in mijn gedachten!

Tot ziens,

Tam Biet <3!

Final Goodbyes: Vietnam - Ha Giang Province

Xin Chao,

Na de feestdagen te hebben doorgebracht bij Linh en Ai, was het tijd op even te relaxen bij Quynh. Daarna de definitieve afscheidsrondjes... Ik bracht een bezoekje aan Cao Bo en Dong Van en de studenten van Yen Bai kwamen eerder terug naar school om mij nog een laatste keer te zien.

Op vrijdag gingen we normaalgezien naar Dong Van, maar de ouders van de studenten in Cao Bo beslisten daar anders over. Ze hadden gedroomd dat hun zonen een slechte reis gingen hebben en er ongelukken gingen gebeuren. Ze kwamen mij dus ophalen bij Quynh thuis en we gingen naar Cao Bo in de plaats. Een laatste keer genieten van uitzichten zoals hierboven. We gingen wat rond van huis tot huis bij de studenten die daar wonen, we aten wat en dronken wijn. In de vooravond hebben we drie kippen geslacht voor een ceremonie, elke kip was om een motorbike te beschermen.

Net voor het avondeten was ik dus getuige van een typische ceremonie die gehouden wordt voor mensen die op reis gaan. Gezien wij met drie motorbikes gingen, was alles in het drievoud. Alle ouders van de drie jongens die meereisden, kwamen naar hetzelfde huis voor de ceremonie. Er werd gezongen, geld en eten geofferd en er werd voorgelezen uit een boek.

Ik heb net beseft dat het moeilijk is om te beschrijven hoe een ceremonie hier precies in zijn werk gaat, ik denk dat het iets is dat je moet ervaren... Op de foto hierboven zie je de 'prayer' en zijn offermateriaal.

Na een nachtje slaap konden we dus vertrekken naar Dong Van, een laatste keer in mijn favoriete dorpje in Vietnam :-). Ik ben er in totaal vier keer geweest, maar voor student Hung was het de eerste keer. We deden wat van de toeristische dingen, want door een samenloop van omstandigheden konden we daar niet zo veel van de studenten bezoeken.

De eerste dag gingen we naar een dennenbos, een plek waar ik nog nooit eerder gestopt was. We deden er een fotoshoot, dat is zo'n beetje wat we het hele weekend deden! Na het dennenbos gingen we verder richting Dong Van, want dat is nog steeds 7 uur op een motorbike. Op de weg stopten we ook regelmatig om foto's te nemen van de gele bloemetjes die overal in bloei staan, vooral de schattige kinderen in de velden waren erg fotogeniek.

Ook ik probeer schattig en fotogeniek te zijn ;-).

In de avond liepen we wat rond in het oude stadscentrum van Dong Van en ik heb iets verkeerd gegeten, want die nacht had ik geen bed maar een badkamer om te 'slapen'!Ik ben er zeker van dat het het eten was, want eens alles er uit was ik totaal niet ziek. Het risico van streetfood in Azië ;-).

Rijstnoedels!

De volgende morgen gingen we naar de zondagsmarkt, mijn favoriete plekje om de locals te observeren. Ik had geluk, want tussen al mijn observeren zag ik Cho, de vrouw van So. Toen in een tweetal maanden eerder definitief afscheid van haar nam, hebben we allebei tranen met tuiten gehuild en nu zag ik haar opnieuw! Het was een blij weerzien :-). Na de markt terug naar een viewpoint, een wandeling van een klein uurtje en opnieuw een fotoshoot met mijn boys!

Voor de lunch waren we uitgenodigd bij Mua, een tof weerzien ook met de kids: Lan en Hui. We hebben samen gezellig gekookt, ook kleine Hui kwam ons helpen.

In de namiddag gingen we naar Lung Cu, voor de derde keer beklom ik de vlaggentoren. Ik had er eindelijk niet zoveel zin in, maar Ngu en Hung waren er nog nooit geweest. Na een wedstrijdje om het snelst naar boven, kwamen we moe aan de top! Maar de moraal bleef hoog :-) en mijn boys waren onmiddellijk klaar voor hun volgende fotoshoot... Op de terugweg nog even een stop in China en dan terug naar Mua om te slapen.

Ik kwam pas als voorlaatste aan de top en ik was niet blij ;-)!

De volgende morgen een laatste keer vaarwel voor Mua en haar familie, daarna terug naar Vi Xuyen. Op de weg stopten we aan Ma Pi Leng, verder hadden we ook een stop in Yen Minh voor lunch bij de zus van Quynh. Ik had voor de eerste keer in Vietnam (of misschien zelf in mijn leven, mama?!) een duif als middagmaal. Verder stopten we iets voor de school ook nog bij Chau, ook daar even een dikke knuffel, want nu was ik echt bijna weg! Ik zag er opnieuw haar veel te lieve nichtjes, met de geweldige lach!

Het was een geweldige laatste week, met wat moeilijke momenten. Er was één ding positief, deze keer was ik klaar om te vertrekken... De jobaanbieding die ik kreeg, om drie jaar voor het project te gaan werken, had ik een paar weken eerder al gewijgerd. Ik ben niet aan deze trip begonnen om me ergens te settelen, als het zo is dan zal het gebeuren, maar nu was ik er nog niet klaar voor! Er is zoveel te zien in de wereld, nog zoveel dat ik wil doen... Ik kon voorlopig dus nog geen 'ja' zeggen op een betaalde job in het buitenland! Een nieuwe kans zal zich wel voordoen als het lot er zo over beslist!

Tot de volgende!

Local experienced Tet: Vietnam - Moc Chau

Xin Chao,

Na een weekje bij Linh thuis het beste van Tet te ervaren, gingen we samen voor een weekendje naar haar vriendje: Ai. Hij woont in Moc Chau, ten noordwesten van Hanoi. Deze provincie heeft ook wat bergen zoals Ha Giang, maar minder groen. De streek is vooral bekend omwille van de melk, ze hebben heel wat melkproducten.

Het gezin van Ai behoort tot de Thai etnische groep, in tegenstelling tot Linh. Zij is Kingpeople,ze hebben dus geen etnische groep, maar behoren tot de meerderheid van Vietnam. De weg van haar huis naar zijn huis is 8 uur op de bus, een nightmarebus... Er was geen plek om te zitten, enkel op de grond. We zaten met 10 mensen op 2 vierkante meter, het was een wirwar van armen en benen. Het toppunt is dan pokdalige Vietnamezen altijd ziek worden op de bus, ondergekotst kwamen we uiteindelijk bij hem thuis aan.. Gelukkig was er daar een fijn welkomtscomtitee :-). 

We gingen maar twee dagen blijven en de eerste dag stond alles in het teken van het 'grote' feest. In dit dorpje geeft iedereen een feest om het nieuwe jaar te vieren en iedereen is uitgenodigd. Er werden meer dan 100 mensen verwacht! Linh en ik liepen maar wat in de weg, dus hielden we ons bezig met het vijf maanden oude, schattige nichtje!

De mannen die zorgden voor het eten. Er werden meer dan 10 eenden geslacht, ook iets met varkens en natuurlijk ook wat sticky rice en groenten. Ik heb het van op afstand gevolgd en nu en dan ook eens proberen helpen, niet dat ik veel kon doen.

Die avond was het dan het traditionele feest, vanaf rond zeven uur kwamen mensen met mondjesmaat toe. De vrouwen hadden onmiddellijk dinner in een apart groepje, dit was een van de eerste keren dat ik niet mocht mee-eten met de mannen. De kleine cirkeltjes, om te eten,bereidden zich uit, werden terug kleiner en maakten plaats voor nieuwe cirkeltjes. Na het eten moesten Linh en ik wel aan elk groepje mannen goedendag gaan zeggen en een glaasje klinken als teken van dankbaarheid. Vietnamezen en hun tradities, ik hou ervan!

Het vrouwengroepje!

Na het eten werd er buiten een kampvuur gemaakt en meer dan drie uur heb ik genoten van de traditionele dansen en muziek. Iedereen was vrolijk en gelukkig! Ai vertelde me dat het het eerste feest was dat jaar dat er zoveel volk was en er zo lang gedanst werd. Hij zei er ook wel bij dat het omwille van mij was, mensen waren trots op de eerste blanke vrouw in hun dorpje!

Ik had het geluk telkens omringd te worden door meerdere mannen, allemaal met een glaasje te veel op ;-). Ze wilden allemaal graag eens naast mij in de kring dansen. Op het einde van de avond had ik het ritme helemaal onder de knie en mocht ik zelf de muziek gaan maken!

De volgende dag sliepen we uit en wandelden we wat rond in het dorp. We hadden lunch bij een nonkel en avondeten bij de grootouders. De familie van Ai was erg gastvrij, ze waren terecht trots op hun tradities en wilden me zoveel mogelijk tonen en laten ervaren. Mijn favoriete familielid was toch wel zijn kleine neef, hij was erg bezorgd. Met het kleine beetje Engels die hij sprak wou hij alles doen om het mij zo comfortabel mogelijk te maken.

Cutie!

Buiten de vele huwelijksaanzoeken die ik deze week kreeg, was alles perfect! Het gevoel van absoluut geluk is me meerdere keren overvallen.. Ik kan het zelf niet beschrijven! Het is onbeschrijfelijke in woorden en foto's hoe ik de cultuur van Vietnam mag ervaren en beleven!

Tot de volgende!

Kim 

Lunar New Year: Vietnam - Thanh Hoa

Xin Chao,

Na mijn roadtrip naar Yen Bai en een dagje om te bekomen bij Quynh nam ik de nachtbus naar Thanh Hoa. Ik ging er voor een weekje bij Linh en haar ouders verblijven! Ik heb misschien wel al over haar verteld, zij was vroeger vrijwilligster in het project. Nu heeft ze echter een job in het hotel naast het project, ik zie haar wel elke avond! Ze is 26 en een goede vriendin in Vietnam, een Vietnamees meisje geboren in het verkeerde land ;-). Haar Engels is erg goed en ook haar gedachten zijn soms (te) westers. 

Ik was dus een hele week te gast bij haar en haar ouders voor het nieuwe jaar :-). Haar ouders vonden het geweldig dat ik er was, ze kochten meer en duurder eten dan anders en ze wilden dat ik me thuisvoelde. Ik moest ze zelf mama en papa noemen!

De eerste twee dagen waren we gewoon in haar huis. We moesten kuisen en eten maken om ons voor te bereiden op het feest! Ik had ook heel wat tijd om te lezen, deze week heb ik eindelijk het laatste boek van de Hunger Games uitgelezen.. We gingen ook eens op bezoek bij haar nonkel en een vriend.

De dag dat het nieuwe jaar zou starten, kwamen er twee monniken naar het huis. Haar familie is boeddhistisch en we hielden een soort van ceremonie voor het nieuwe jaar. Opnieuw een volledige nieuwe cultuur en deze keer werd ik volledig betrokken in het gebeuren :-). Ik mocht wierookstokjes branden, offers brengen en zelf het nepgeld verbranden!

In de vooravond gingen we naar het werk van haar moeder. Zij werkt in een centrum voor veteranen en hun kinderen met een beperking. Na de oorlog met Amerika zijn heel veel kinderen geboren met misvormde lichamen door de gassen die gebruikt werden. De mama van Linh is verantwoordelijke van de voedselafdeling in het centrum. Die avond was er echter een feestje met frisdrank en snoepjes :-), zo konden deze mensen ook nieuwjaar vieren. 's Avonds was er dan een grote show op de tv, er werd afgeteld om middernacht en het deed me denken aan ons nieuwjaar. We gingen naar buiten om naar het vuurwerk te kijken en daarna braaf ons bed in!

De eerste dag van het nieuwe jaar ging Linh en ik te voet naar Sam Son, we relaxten er wat op het strand. In de namiddag kwamen twee vrienden ons ophalen met hun motorbike en bezochten we wat vrienden van Linh.

De dagen die daar op volgden, waren allemaal gelijkaardig. Rond de middag kwamen een paar jongens ons ophalen, daarna bezochten we al hun klasgenoten van het middelbaar. Sommigen waren getrouwd, anderen hadden zelf al baby's. Elke avond hadden we avondeten in een vriend zijn huis en onze laatste avond in Thanh Hoa ging iedereen samen op restaurant. Na het avondeten kwamen we altijd in de karaoke terecht ;-).

My boyfriend for one day!

Laatste avondmaal :-).

Karaoke!

De tweede dag van het nieuwe jaar gingen we langs bij Linh haar grootouders en de rest van de familie. We wandelden wat rond in hun dropjes en aten lunch bij de oma. Het neefje en nichtje van Linh waren erg schattig. De grote broer beschermde zijn kleine zusje zeer goed!

De provincie Thanh Hoa ligt aan de zee en ik vond het dan ook leuk om eens wat afwisseling te hebben van de bergen in Ha Giang. Ik heb een topweek beleefd in het huis van Linh! Alles deed me een beetje denken aan de feestdagen thuis: ze hebben bomen in hun huis wat lijkt op een kerstboom, ze hebben vuurwerk om middernacht, de kinderen krijgen pakjes, ze gaan langs bij familie en vrienden en vooral: iedereen is relaxt en vrolijk.

Dus bij deze ook Thank You Linh! Het was een unieke ervaring om de feestdagen bij jouw familie en vrienden te mogen doorbrengen :-). Ik hoop dat deze prachtige dame ooit eens op bezoek komt in België, dan kan ik haar ook ons landje tonen.

Groetjes iedereen en tot de volgende!

Tam Biet!