I'm not good in goodbye...

Hier zit ik dan op het vliegtuig, ik ben al meer dan 12 uur onderweg en nog steeds aan het bekomen.

De voorbije week was hectisch, maar fijn. Ik zei het al in mijn vorige blogbericht, de voorbije 10 dagen waren voorzien om afscheid te nemen van familie en vrienden. 

Ik nam afscheid op mijn manier, want de titel van mijn bericht zegt het al, ik ben niet goed in afscheid nemen.

Ik kreeg het moeilijk, moeilijker dan verwacht. Er zijn vandaag al vele tranen gevloeid, zelf nu komen ze weer boven. Ik ga mijn dromen waar maken, ik ga de wereld verkennen, ik ga 'groeien', ik ga genieten, ik ga mezelf tegenkomen, ... .

Ik kwam mezelf vandaag tegen, ik heb de voorbije dag beseft hoe graag ik mijn familie zie, hoe belangrijk mijn twee beste vriendinnen voor me zijn, hoe hard ik iedereen op sommige momenten ga missen... . 

Ik heb op voorhand gezegd, ik ga eerlijk zijn, tegen mezelf en tegen anderen. De waarheid is: ik vond het lastig om afscheid te nemen, ik heb me afgevraagd of ik wel moest doorgaan met mijn plan, ik heb getwijfeld aan mezelf. Maar ik ben het zeker: ik wil dit proberen!

Er waren vandaag niet alleen tranen, er zijn ook al de hele dag kriebels. Kriebels voor het 'grote' avontuur, kriebels voor de vele avonturen die ik binnenkort ga beleven, kriebels om te gaan ontdekken. Dus vanmorgen begon ik aan mijn grote ontdekkingsreis!

Vandaag is nog niet zo speciaal geweest, ik heb niet de zotte dingen meegemaakt, ik heb gevlogen ;-). Ik heb ook al ontdekt, alle luchthavens zijn hetzelfde, op een paar uitzonderingen na.

Ik was maar 2 uur in Abu Dabhi, maar het was een avontuur op zich. 

Eerst moest ik door een controlepost, hoe kon het ook anders: ik werd tegengehouden, zoals (bijna) alltijd. Fouilleren dan maar dacht ik en ik kreeg gelijk, alleen werd ik als een misdadiger in een hokje gestoken met twee volledig gesluierde vrouwen. Een eerste teken dat er niet overal gelijkheid is tussen mannen en vrouwen, iets waar ik de komende maanden waarschijnlijk nog vaak mee geconfronteerd zal worden. Natuurlijk was er geen probleem en ik mocht onmiddellijk doorstappen, na de controle.

Rap naar het toilet dacht ik. Ik volgde de bordjes, maar blijkbaar niet goed genoeg. Ik kwam uit in de gebedskamer, de luchthaven is dus voorzien van een gebedskamer. Misschien had ik het moeten doorhebben toen ik alle schoenen aan de deur zag staan, maar hé ik ben moe en had het echt niet begrepen. Toen ik daar die vrouwen zag zitten bidden, had ik het begrepen: bordjes voor het toilet en bordjes voor de gebedskamer, hetzelfde figuurtje maar een ander onderschrift.

Op mijn vluchten ontmoette ik al erg aangename mensen, weliswaar met een andere eindbestemming. Ik kreeg ook enkele contactgegevens van mensen in India. Ik ben benieuwd, binnen enkele ogenblikken gaan we landen en ben ik klaar voor de eerste stap in het avontuur.

De kriebels zijn er, de goesting is er: ik ben klaar! Laat het avontuur maar komen :-)!