Na de drukte rond de feestdagen terug tijd voor een normale routine. Ik gaf een hele week gewoon les, woordenschat over ons kampeertripje, woordenschat over de delen van een lichaam en we herhaalden de present tenses...
Op dinsdag vertrok Matt en dan stond ik er dus alleen voor! Het was stresserend, vooral het voorbereiden van de lessen vraagt wel wat energie :-). Ik genoot wel van de rustige avonden en de babbels met de studenten, toch miste ik wat westers gezelschap met momenten.
Op zaterdag was er niet echt veel te beleven... Ik trok er op uit voor een wandeling naar het warmonument! Daar werd ik overrompeld door een groepje kinderen, ze zagen me komen en liepen naar me toe... Van een warm welkom gesproken!
Het monument op zich is om de soldaten die storven in de oorlog met China te herdenken. Het wordt omgeven door de vele graven van de gesneuvelden.
Het zou op zich de ideale plek zijn om even stil te staan bij het verleden van Vietnam, waar ik steeds meer over te weten kom. Het verleden was niet altijd even mooi en gemakkelijk, daar draagt het land nu nog steeds de gevolgen van.
Ik kreeg echter niet de kans om er lang bij stil te staan. De kinderen vroegen mijn camera en het werden twee uur van spelen en ravotten. Ze trokken een heleboel selfies, we speelden spelletjes, ze reden met hun fiets, ... Het was echt een aangename middag met een heleboel onbekende kinderen :-p. Hierbij enkele sfeerbeelden:
Op zondagmorgen kreeg ik iets minder goed nieuws, mijn kleine broertje (Nhu) was gedumpt door zijn vriendinnetje en zat in zak en as.. Tijd voor een goede babbel met grote zus :-p. Het was moeilijk om te communiceren, maar ik denk dat ik hem toch een beetje heb opgebeurd.
In de namiddag had ik afgesproken om naar Ha Giang te gaan met Linh en Ai. Zij zijn trouwens de beste vrienden die ik me hier kon wensen, twee geweldige mensen, die dan ook nog eens een koppeltje zijn :-). Zij staan altijd voor mij klaar, elke avond ga ik dan ook eens een babbeltje met ze doen...
Het centrum maakte best een grote indruk op mij en de studenten. Er zijn 24 kinderen tussen 3 en 12 jaar oud, ze hebben allemaal een beperking. De beperkingen zijn erg uiteenlopend; sommigen zijn doof, anderen hebben autisme, anderen hebben het syndroom van Down, ... Ervoor al deze kinderen is er op elk moment van de dag 1 begeleider.
We hebben de slaapkamers herschilderd en wat spelletjes met hen gespeeld. Het was een fijne en leerrijke namiddag.
Na het harde werk wilden Linh en Ai me laten kennismaken met streetfood van Vietnam. We aten een soort van cake en bbq, een leuke afsluiter met de zotte jongens van de klas! En ze zijn toch telkens zo gelukkig als ze ergens naar toe mogen, ook al is het om te werken.
Die avond waren er twee toeristen uit Australië in het hotel. We hadden een gezellige babbel! Ze hadden wat nood aan reisadvies en daar kon ik hen, na al die tijd in Vietnam goed mee helpen ;-).
Het was dus een rustige week en een rustig weekend, maar met heel wat goede daden! Ik hield een paar lokale kinderen voor twee uur bezig en leerde hen ondertussen wat Engels, ik gaf mijn studenten les, ik zorgde voor afleiding bij het liefdesverdriet van Nhu, we schilderden in een centrum voor kinderen met een beperking en ik gaf reisadvies aan toeristen! Het moet niet altijd groots en prachtig zijn, geluk zit hem soms in de kleine dingen!
Groetjes en tot de volgende,
Kim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten