Na negen maanden reizen ging ik naar Indonesië. Klaar om één van mijn besties terug te zien, want Laetitia en Thomas kwamen op bezoek voor twee weken! Even voor twee weken niet nadenken over het wat, hoe en waar. Gewoon de twee Belgen volgen voor een tijdje!
We kwamen allemaal aan in Jakarta op vrijdag 22 april, maar onze 'gids' had besloten om daar maar één nacht door te brengen en dan de trein richting Bandung te nemen. Maar eerst natuurlijk een lekker welkomstdiner voor 'nen euro' en heel veel bijkletsen!
Na een treinritje naar Bandung was het tijd om de stad Bandung wat te verkennen. We liepen langs markten, voorbij mooie en minder mooie gebouwen en chillden wat in Alun-Alun (een park waar locals komen). We genoten van het gezelschap en van elkaar, ik was heel blij om te kunnen bijpraten. Ik ben weer volledig mee met de verhalen van thuis. 's Avonds probeerden we wat lokaal bier, jammergenoeg zonder alcohol, want ze verkopen dat hier niet in de supermarkt. En we speelden een kaartspelletje, maar dat gaven we al snel op!
De volgende dag gingen we een avontuur tegemoet met het lokale vervoer, we besloten naar Kawah Putih te gaan. Om daar te raken moesten we 4 'bussen' nemen en die werden letterlijk altijd volgestouwd. Ik was hier al wat aan gewoon, maar voor Thomas en Tiet was het een nieuwe belevenis. Wat tot grappige selfies geleid heeft ;-).
Na een paar uur reizen kwamen we aan in Kawah Putih, een krater van een vulkaan die nu gevuld is met water en zwavel. De zwavel zorgt ervoor dat het water een erg speciale kleur heeft en de geur zorgt ervoor dat je moeilijk kan ademen als je te lang beneden blijft ;-).
Na een hapje trokken we te voet naar de theeplantages, we konden het niet onmiddellijk vinden maar werden daarna geholpen door enkele dames die van hun 'werk' opweg waren naar huis. Ze toonden ons niet alleen de weg, ze leerden ons ook enkele woordje Indonesisch en toonden ons hun huis.
In de theeplantages trokken we wat foto's en werden we wat gefotografeerd. Het blijft me toch steeds verbazen hoe mensen in Azië altijd op de foto willen met Westerse mensen. 'Mister, mister, selfie, selfie?'. Vooral Thomas was populair de twee weken dat we samen op pad waren ;-).
Na het bezoek aan de theeplantages konden we de bussen terug op richting het hostel. Die avond gingen we uit eten om eens te kunnen proeven van 'echt' bier! We dronken deze keer dus echte Bintangs.
De volgende dag hadden we een late trein richting Yogjakarta, dus in de morgen besloten we naar het Tahura bos te trekken en daar een wandeling van een 10-tal km tot aan een waterval te doen. De wandeling was rustig en helemaal niet toeristisch. In het bos waren er een paar grotten, met daarin loopgraven van tijdens de oorlog. Het was aangenaam wandelen en een goede work-out.
Tijdens de wandeling werd het me duidelijk dat Thomas een echt 'trekpaard' is, zo zei Tiet het toch. Hij wandelde duidelijk sneller dan ons, maar gelukkig wachtte hij af en toe op ons. De wandeling was mooi, maar opnieuw was het jammer om te zien hoe vervuild sommige plekken zijn. Vooral de rivier was boordevol afval!
Die avond gingen we dus de trein op en daar heb ik aan T&T getoond dat ik nog steeds dezelfde ben, ik kan niet op een bus/trein/vliegtuig zitten zoals de normale mensen. Ik ben altijd in beweging en in vreemde posities! We kwamen laat aan in Yogjakarta en maakten redelijk snel en bruusk kennis met onze Chinese kamergenote in het hostel. Ik ben geen racist, maar de meeste chinezen die ik ontmoet tijdens het reizen zijn een 'raar' volkje.
Onze eerste dag in Yogja wouden we een bezoekje brengen aan het Sultan's Palace, maar we waren te laat. We hadden echter wel geluk en een muzikant van de sultan wou ons rondleiden in het Kraton. We bezochten het poppenatelier, daar kregen we een lange uitleg over de vorm en de kleur van de poppen en we kregen te zien hoe de poppen gemaakt worden. We konden ook zien hoe de mensen oefenden met het boogschieten en proefden wat Loewak koffie. Deze koffie is speciaal omdat de Loewak de bonen opeet en daarna gebruiken ze de uitwerpselen voor de koffie. Ik vond het echter niet lekker, dus ook na negen maanden Azië drink ik nog steeds geen koffie.
De volgende dag gingen we op een tour, we bezochten de twee grootste tempels op Java: Borobudur en Prambanan. We werden al vroeg opgepikt en konden genieten van de sunrise op Setumbu Hill, waar we een mooi zicht hadden van Borobudur en de heuvels eromheen.
Toen we aankwamen aan de Prambanan tempel was het al heet, te heet! We wandelden wat rond en werden steeds natter ;-)! De hitte is iets waar ik zelf na zoveel maanden nog niet aan gewend ben, ik heb het gevoel dat ik dagelijks liters zweet.
Onze laatste dag in Yogja gaven we het Sultan's Palace een tweede kans en deze keer konden we wel binnen. Er was dus om 10 uur een soort van 'concert' van de lokale muzikanten die werken voor het kraton. We luisterden wat en liepen wat rond, er waren heel wat kleine 'musea' en een paar gebouwtjes om te ontdekken. In de namiddag trokken we naar Parangtitis Beach, de strand met die 'ziekte'. Geen echte ziekte, maar gewoon de naam deed er ons aan denken.
Het strand was niet wat we ervan hadden verwacht. Het zand was zwart, waarschijnlijk van de lava en je mocht er in principe niet zwemmen. We gingen toch even het water in om af te koelen, maar de grote frustratie van de dag was de busritten! Voor de tweede keer in onze trip samen, zetten de locals ons af! Ze vragen meer dan het dubbele van de prijs, pure oplichting en erg frustrerend!
De volgende dag was het tijd om Yogja te verlaten en op vulkanenjacht te gaan ;-)! Meer daarover in het volgende bericht...
Groetjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten