Hello,
Een blogbericht schrijven vergt tijd, tijd die ik niet altijd heb ;-). Bij deze dus nog eens een update!
Vandaag is mijn laatste dag in Vietnam, technisch gezien ben ik eindelijk al in Cambodja. Want ik ben net de grens overgestoken, mijn 30 dagen in Vietnam zitten er op.
Een einde van drie weken vrijwilligerswerk. De voorbije drie weken deed ik vooral remedial classes, ik nam de zwakkere studenten uit de klas en we werkten in groepjes van 4 of 5 verder aan een bepaald onderwerp. Of we herhaalden zaken die ze al kenden nog eens grondig. Wat ga ik deze schatten missen (en zij mij ook)!
We deden deze week van alles om er een leuke laatste week van te maken!
We stonden deze week met enkele vrijwilligers eens op om 5 uur voor het maken van vers brood voor onze studenten. Op les bij meester Ai voor het maken van Vietnamees sweet bread!
Woensdag vierden we 10 dagen vroeger dan gewoonlijk Halloween. Pompoenenlantaarns, griezelkostuums en versiering voor in de klas. De hele voormiddag waren we in de weer! 's Avonds was het dan tijd voor trick or treat, de studenten kwamen langs bij alle vrijwilligers om snoep. En erna hadden we allerlei activiteiten in de klas.
Vorig weekend gingen we er een laatste keer op uit! 3 vrijwilligers en 13 studenten stonden zaterdag klaar om 22 km te wandelen tot Cao Bo. Het dorpje van Hung, Song, Trang en Ngu. Een avontuurlijke wandeling door het bos en tussen de rijstvelden.
Bij Hung thuis begonnen we allemaal te koken, ik sta er telkens van versteld hoe goed mijn studenten er in zijn. Ik hou wel van hun manier van leven :-).
's Middags gingen we met enkele studenten naar een waterval. Een levensgevaarlijke onderneming als je het mij vraagt... Maar dankzij Vang en Hung raakte ik veilig boven, met uitzondering van enkele slippers. Ik waande me een echte Vietnamees, want ik zwom met mijn kleren aan ;-).
Die avond werd ik jammergenoeg ziek, overgeven en misselijk voor de rest van het weekend. Er was een virus op toer, want alle negen de vrijwilligers hadden het deze week. Maar dat liet de pret niet bederven, zondag ging ik net als de rest werken in de rijstvelden.
Een heerlijke lunch, waar ik niet van kon eten, bij de familie van Ngu en een dutje later waren we klaar om terug richting school te wandelen. Onderweg toonden ze ons nog even hoe je op een buffalo moet rijden ;-), met een gewonde student als resultaat!
Oh, het is nu twee dagen geleden dat ik bij hen vertrok en het afscheid was zo pijnlijk. Enkele van de meisjes waren al aan het huilen van een uur voor mijn bus er was. Maar wat me het meeste geraakt heeft, is dat mijn stoeren jongens huilden als een klein kind.
Hung was zo beschaamd voor zijn vrienden, maar hij kon er niets aan doen. Hij gaf me een armbandje als afscheidscadeau, 19 jaar oud en zo verdrietig.
Nhu maakte het zelf nog een beetje erger, die huilde zo erg dat het even leek alsof hij flauwviel. Ik zat zo met hem in, de hele busrit naar Hanoi zag ik hem voor me: zittend op de grond, volledig buiten adem en tranen met tuiten aan het huilen. Ik weet dat hij me speciaal vond, want ik was de eerste waar hij enkele geheimen aan toe vertrouwde. Maar misschien had ik niet zo close met hem mogen worden, want het kwetste hem zo om mij te zien vertrekken!
Alle studenten waren een voor een prachtige mensen, maar met heel erg pijnlijke verhalen. Het heeft me verbaasd hoe sterk ze zijn, hoe ze nooit opgeven en hoe snel ze mij volledig in hun hart opgenomen hebben. Ik was hun leerkracht, maar tegelijkertijd ook hun vriend, hun 'grote' zus en een beetje hun mama. Ik schrijf deze week nog een blogbericht over deze prachtige mensen.
Saigon
Donderdagavond nam ik dus een nacht bus naar Hanoi en van daar een vliegtuig naar Saigon. Gezien ik zoveel langer op het vrijwilligerswerk gebleven ben, was er geen tijd om met de bus te reizen. Ik miste enkele delen van Vietnam, maar kreeg er zo veel voor in de plaats.
Een halve dag in Saigon, dat was wat ik had. Ik bezocht het War Museum en het was zeker de moeite waard. De oorlog is helemaal zo lang nog niet geleden en laat vooral in het zuiden van Vietnam ook nu nog sporen na. Zeer interessant!
Je kan het misschien wel afleiden uit mijn blogbericht, maar ik heb het lastig! Ik mis mijn studenten zo hard, ze maken het ook niet gemakkelijker door constant te sturen hoeveel ze me missen en hoe graag ze me zien. Nhu zegt zelf dat hij nooit meer gelukkig zal zijn: 'me never happy'. Wat een impact na drie weken, dit was niet zo gepland.. Hopelijk verzet Cambodja mijn gedachten en verzetten de andere overgebleven vrijwilligers hun gedachten!
Tot snel!
Kim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten