The real deal: Vietnam - Ha Giang, Quan Ba, Dong Van

Hallo,

Sinds vrijdag 2 oktober verblijf ik in de provincie Ha Giang in het noorden van Vietnam. Ik ging er aan de slag als vrijwilliger bij V4D. De organisatie heeft verschillende projecten in het noorden van Vietnam, maar ik ben aan de slag in een project voor jongeren uit achtergestelde gezinnen.

Er zijn 24 jongeren tussen 15 en 25 jaar geselecteerd om een cursus van 6 maanden te volgen en daarmee hopelijk hun toekomstkansen te verbeteren. De achtergrond en meer informatie over deze fantastische studenten geef ik in een volgend blogbericht. Mijn taak is om hun Engelse les te geven en te ondersteunen in het studeren, samen met de andere vrijwilligers.

De voorbije twee weekends werden we door de studenten op sleeptouw genomen om de streek beter te verkennen. De ideale manier om in aanraking te komen met de locals en kennis te maken met het echte Vietnam. Het is dus de echte 'real deal'. De armoede is soms schrijnend, de levensverhalen van de studenten pakkend, maar de liefde is enorm!

Ik geef hieronder een overzicht van onze avonturen de voorbije weekends.

Ha Giang City

Op zaterdag 3 oktober gingen ik met de twee andere vrijwilligers, Caitlin en Siomha (Ierland), en drie studenten op uitstap. We vertrokken naar Ha Giang City en gingen op de foto aan kilometerpaal 0.

Daarna trokken we naar de winkel om Siomha haar gebroken iPhone-scherm  te herstellen, in Vietnam kost dat je 15euro...

We moesten de telefoon pas twee uur later ophalen, dus gingen we naar de grens met China kijken. Het werd een hilarische rit op de scooter langs prachtige rijstvelden, bergen en veel groen. Mijn persoonlijke chauffeur Tan is een schatje die geen minuut zwijgt en alles zo goed mogelijk in het Engels probeert uit te leggen. Door de taalbarriere hadden we soms echt zeer grappige gesprekken.

Toen we aan de grens waren, hielden we een heuse fotoshoot. Het was ook zeer leuk voor de studenten toen teacher Siomha naar China probeerde te vluchten. Ze vonden het grappig, maar waren bang tegelijkertijd.

's Avonds nodigde Tan ons uit voor het avondeten bij zijn tante. Een typische Vietnamese maaltijd die we de laatste weken al dikwijls eens hadden. Ik leg het je even uit: je hebt een kommetje rijst voor jezelf en heel wat andere gerechten in het midden van de tafel; groenten, vlees, eieren, ... Je neemt met andere woorden waar je zin in hebt met je chopsticks en eet er af en toe ook wat rijst bij. Verder moet je ook heel wat toasten op van alles en nog wat met shotjes rijstwijn, maïswijn, ... Een gezellige bedoening!

Quan Ba

Zondag 4 oktober trokken we er opnieuw op uit. Deze keer gingen we naar Quan Ba, iets verder in het noorden. Tan was opnieuw mijn persoonlijke chauffeur :-). Er was ondertussen een nieuwe vrijwilliger, Tobias (Zwitserland), en ook de Vietnamese leerkracht Linh en haar vriendje Ai gingen mee op de trip.

Voor de middag bezochten we een weeffabriekje. Een heel erg pittoresk gebouwtje met heel oude machines waar alles duidelijk met de hand gemaakt werd. Het was heel boeiend om te zien hoe ze de kleren voor de locals maakten. Het verontruste me wel wat dat er ook heel wat kinderen in dit fabriekje aan het werk waren.

Na de middag gingen we naar Heavens Gate, daar hadden we prachtige uitzichten over Quan Ba en de prachtige streek er om heen natuurlijk!

Op de terugweg stopten we in Chau's huis. We werden daar uitgenodigd voor het avondeten, opnieuw een heerlijke maaltijd. Maar ik was vooral afgeleid door haar kleine nichtje, het kindje van haar broer. Een klein lachebekje die deel uitmaakt van een prachtige familie...

Dong Van

Dit weekend gingen we naar Dong Van voor drie dagen, een onvergetelijke ervaring. Ik word nog steeds emotioneel als ik er aan terugdenk. Mijn studenten en hun familie's hebben mijn hart gestolen, ik zou hier voor altijd willen blijven en hen helpen.

We verbleven twee nachten in Mua's huis, we deelden een bed met drie personen, maar zo ervaar je het echte Vietnam en hun leven het best :-)! Hieronder een groepsfoto van Mua haar familie en alle teachers en studenten op de trip dit weekend voor het huis van Mua.

Mijn nieuwe chauffeur deze week was Nhu, de liefste jongen ooit. Zijn lach is aanstekelijk en hij leerde me enkele woorden in het Vietnamees en Mong. Hij was echt zalig en hij is zeer leergierig: "Teacher, what is this?".

Onze trip van bijna 200km op de slechtste wegen, berg op en berg af en met heel wat bochten, begon in de gietende regen. Maar ook dat is een feest, want de studenten zijn vooral blij dat ze er op uit mogen en dat ze hun familie's kunnen bezoeken. En de vrijwilligers lachen met de meest sexy regenkledij ooit ;-).

Op zaterdag maakten we minder stops dan gepland, want door de regen moesten we trager rijden. We maakten maar één stop en dat was in het Meo King Palace. Het paleis op zich stelde niet zo veel voor vond ik persoonlijk, mijn grootste ontdekking was dat ik echte te groot ben voor Azië. Ik stoot overal mijn hoofd!

Zondagmorgen waren we al vroeg uit de veren. We trokken er op uit om naar de lokale markt te gaan; van levende dieren, tot vlees, kleren en bereide gerechten,... Ze hadden er alles! Ik was vooral overweldigd door de schoonheid van de lokale bevolking.

Na ons bezoek vertrokken we richting het dorp van Si en Nhu, we mochten middageten bij hun familie's. Het was een avontuurlijke rit langs modderbanen vol met stenen, langs de rand van een ravijn. Ergens halverwege hadden we een stop voor enkele foto's in de bloemenvelden van Dong Van.

Beide jongens verloren hun vader door een ongeval langs deze slechte wegen, ik was dan ook behoorlijk bang. Tegelijkertijd heb ik geen moment getwijfeld aan de rijkunsten van Nhu.

De laatste twee kilometer naar hun huis moesten we stappen, omdat het onmogelijk is om het met de moto te doen. 

Het was een klein dorpje met 70 huizen en enkel een lagere school, die niet altijd open is. Geen wonder dus dat deze kinderen geen goede opleiding hadden, verder hebben ze ook geen tijd voor school. Gezien ze geen vader meer hebben, moesten beide jongens school vroeg verlaten om geld binnen te brengen voor hun moeders. Hieronder zie je het huis van Nhu.

Op weg naar beneden werd ik door Nhu 'gekidnapt', hij nam me mee naar zijn huis terwijl de rest naar Si's huis ging. Ik mocht er kennismaken met zijn moeder en jongere broer en zus. Samen met hen mocht ik het eten bereiden, een ervaring om nooit meer te vergeten.

Daarna gingen we terug naar de rest en maakte ik kennis met de familie van Si. Hij heeft een 18-jarige broer die blind is, maar geweldig goed muziek kan spelen. We kregen dan ook een privéconcert, het was prachtig. We deden hem een gitaar en een fluit cadeau.

Na deze fantastische, geweldige, emotionele, leerrijke, overweldigende, memorabele kennismaking met de familie's van deze jongens gingen we terug richting Dong Van en Mua's huis. Die avond stak Mua enkele van de medestudenten in de traditionele Mong-kledij. Ze dansten hun typische dansen en speelden muziek. Een geweldige afsluiter van deze dag!

Maandag was het tijd om terug huiswaarts te keren, maar natuurlijk met enkele tussenstops en ommewegen. We gingen eerst naar Meo Vac, waar we een prachtige uitkijkpost hadden. De avond voordien hadden we in het centrum van Dong Van allemaal een t-shirt gekocht, want 'WE LOVE VIETNAM'! En zo stonden we geweldig op de foto ;-).

Van Meo Vac gingen we naar Lung Cu. Daar staat een vlaggenmast met een gigantische vlag en ook daar gingen we opnieuw op de foto.

Na Lung Cu stopten we nog even om de grens met China te zien. Zo ging ik illegaal 100m op Chinees grondterrein... Dat is durven! We trokken enkele foto's waarbij we op de grens staan, liggen, springen, zweven, ...

En dan was het echt tijd om te beginnen aan onze prachtige rit 'huiswaarts'. Uren achterop de moto hebben mijn lichaam geen deugd gedaan, ik voelde me dinsdag zo stijf dat ik met moeite kon wandelen. Maar het was elke seconde meer dan waard! Ik zei het hier eerder al, ik heb mijn hart hier een beetje verloren en wil dan ook graag langer blijven! Maar mijn visum vervalt volgende week... Ik moet mijn trip dus verderzetten als ik op tijd in Cambodja wil zijn! Om mijn bericht af te sluiten, nog enkele beelden van op de moto...

Tot snel!

Kim