Na de feestdagen te hebben doorgebracht bij Linh en Ai, was het tijd op even te relaxen bij Quynh. Daarna de definitieve afscheidsrondjes... Ik bracht een bezoekje aan Cao Bo en Dong Van en de studenten van Yen Bai kwamen eerder terug naar school om mij nog een laatste keer te zien.
Op vrijdag gingen we normaalgezien naar Dong Van, maar de ouders van de studenten in Cao Bo beslisten daar anders over. Ze hadden gedroomd dat hun zonen een slechte reis gingen hebben en er ongelukken gingen gebeuren. Ze kwamen mij dus ophalen bij Quynh thuis en we gingen naar Cao Bo in de plaats. Een laatste keer genieten van uitzichten zoals hierboven. We gingen wat rond van huis tot huis bij de studenten die daar wonen, we aten wat en dronken wijn. In de vooravond hebben we drie kippen geslacht voor een ceremonie, elke kip was om een motorbike te beschermen.
Net voor het avondeten was ik dus getuige van een typische ceremonie die gehouden wordt voor mensen die op reis gaan. Gezien wij met drie motorbikes gingen, was alles in het drievoud. Alle ouders van de drie jongens die meereisden, kwamen naar hetzelfde huis voor de ceremonie. Er werd gezongen, geld en eten geofferd en er werd voorgelezen uit een boek.
Ik heb net beseft dat het moeilijk is om te beschrijven hoe een ceremonie hier precies in zijn werk gaat, ik denk dat het iets is dat je moet ervaren... Op de foto hierboven zie je de 'prayer' en zijn offermateriaal.
Na een nachtje slaap konden we dus vertrekken naar Dong Van, een laatste keer in mijn favoriete dorpje in Vietnam :-). Ik ben er in totaal vier keer geweest, maar voor student Hung was het de eerste keer. We deden wat van de toeristische dingen, want door een samenloop van omstandigheden konden we daar niet zo veel van de studenten bezoeken.
De eerste dag gingen we naar een dennenbos, een plek waar ik nog nooit eerder gestopt was. We deden er een fotoshoot, dat is zo'n beetje wat we het hele weekend deden! Na het dennenbos gingen we verder richting Dong Van, want dat is nog steeds 7 uur op een motorbike. Op de weg stopten we ook regelmatig om foto's te nemen van de gele bloemetjes die overal in bloei staan, vooral de schattige kinderen in de velden waren erg fotogeniek.
Ook ik probeer schattig en fotogeniek te zijn ;-).
In de avond liepen we wat rond in het oude stadscentrum van Dong Van en ik heb iets verkeerd gegeten, want die nacht had ik geen bed maar een badkamer om te 'slapen'!Ik ben er zeker van dat het het eten was, want eens alles er uit was ik totaal niet ziek. Het risico van streetfood in Azië ;-).
De volgende morgen gingen we naar de zondagsmarkt, mijn favoriete plekje om de locals te observeren. Ik had geluk, want tussen al mijn observeren zag ik Cho, de vrouw van So. Toen in een tweetal maanden eerder definitief afscheid van haar nam, hebben we allebei tranen met tuiten gehuild en nu zag ik haar opnieuw! Het was een blij weerzien :-). Na de markt terug naar een viewpoint, een wandeling van een klein uurtje en opnieuw een fotoshoot met mijn boys!
Voor de lunch waren we uitgenodigd bij Mua, een tof weerzien ook met de kids: Lan en Hui. We hebben samen gezellig gekookt, ook kleine Hui kwam ons helpen.
In de namiddag gingen we naar Lung Cu, voor de derde keer beklom ik de vlaggentoren. Ik had er eindelijk niet zoveel zin in, maar Ngu en Hung waren er nog nooit geweest. Na een wedstrijdje om het snelst naar boven, kwamen we moe aan de top! Maar de moraal bleef hoog :-) en mijn boys waren onmiddellijk klaar voor hun volgende fotoshoot... Op de terugweg nog even een stop in China en dan terug naar Mua om te slapen.
De volgende morgen een laatste keer vaarwel voor Mua en haar familie, daarna terug naar Vi Xuyen. Op de weg stopten we aan Ma Pi Leng, verder hadden we ook een stop in Yen Minh voor lunch bij de zus van Quynh. Ik had voor de eerste keer in Vietnam (of misschien zelf in mijn leven, mama?!) een duif als middagmaal. Verder stopten we iets voor de school ook nog bij Chau, ook daar even een dikke knuffel, want nu was ik echt bijna weg! Ik zag er opnieuw haar veel te lieve nichtjes, met de geweldige lach!
Het was een geweldige laatste week, met wat moeilijke momenten. Er was één ding positief, deze keer was ik klaar om te vertrekken... De jobaanbieding die ik kreeg, om drie jaar voor het project te gaan werken, had ik een paar weken eerder al gewijgerd. Ik ben niet aan deze trip begonnen om me ergens te settelen, als het zo is dan zal het gebeuren, maar nu was ik er nog niet klaar voor! Er is zoveel te zien in de wereld, nog zoveel dat ik wil doen... Ik kon voorlopig dus nog geen 'ja' zeggen op een betaalde job in het buitenland! Een nieuwe kans zal zich wel voordoen als het lot er zo over beslist!
Tot de volgende!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten