Na een weekje bij Linh thuis het beste van Tet te ervaren, gingen we samen voor een weekendje naar haar vriendje: Ai. Hij woont in Moc Chau, ten noordwesten van Hanoi. Deze provincie heeft ook wat bergen zoals Ha Giang, maar minder groen. De streek is vooral bekend omwille van de melk, ze hebben heel wat melkproducten.
Het gezin van Ai behoort tot de Thai etnische groep, in tegenstelling tot Linh. Zij is Kingpeople,ze hebben dus geen etnische groep, maar behoren tot de meerderheid van Vietnam. De weg van haar huis naar zijn huis is 8 uur op de bus, een nightmarebus... Er was geen plek om te zitten, enkel op de grond. We zaten met 10 mensen op 2 vierkante meter, het was een wirwar van armen en benen. Het toppunt is dan pokdalige Vietnamezen altijd ziek worden op de bus, ondergekotst kwamen we uiteindelijk bij hem thuis aan.. Gelukkig was er daar een fijn welkomtscomtitee :-).
We gingen maar twee dagen blijven en de eerste dag stond alles in het teken van het 'grote' feest. In dit dorpje geeft iedereen een feest om het nieuwe jaar te vieren en iedereen is uitgenodigd. Er werden meer dan 100 mensen verwacht! Linh en ik liepen maar wat in de weg, dus hielden we ons bezig met het vijf maanden oude, schattige nichtje!
De mannen die zorgden voor het eten. Er werden meer dan 10 eenden geslacht, ook iets met varkens en natuurlijk ook wat sticky rice en groenten. Ik heb het van op afstand gevolgd en nu en dan ook eens proberen helpen, niet dat ik veel kon doen.
Die avond was het dan het traditionele feest, vanaf rond zeven uur kwamen mensen met mondjesmaat toe. De vrouwen hadden onmiddellijk dinner in een apart groepje, dit was een van de eerste keren dat ik niet mocht mee-eten met de mannen. De kleine cirkeltjes, om te eten,bereidden zich uit, werden terug kleiner en maakten plaats voor nieuwe cirkeltjes. Na het eten moesten Linh en ik wel aan elk groepje mannen goedendag gaan zeggen en een glaasje klinken als teken van dankbaarheid. Vietnamezen en hun tradities, ik hou ervan!
Na het eten werd er buiten een kampvuur gemaakt en meer dan drie uur heb ik genoten van de traditionele dansen en muziek. Iedereen was vrolijk en gelukkig! Ai vertelde me dat het het eerste feest was dat jaar dat er zoveel volk was en er zo lang gedanst werd. Hij zei er ook wel bij dat het omwille van mij was, mensen waren trots op de eerste blanke vrouw in hun dorpje!
Ik had het geluk telkens omringd te worden door meerdere mannen, allemaal met een glaasje te veel op ;-). Ze wilden allemaal graag eens naast mij in de kring dansen. Op het einde van de avond had ik het ritme helemaal onder de knie en mocht ik zelf de muziek gaan maken!
De volgende dag sliepen we uit en wandelden we wat rond in het dorp. We hadden lunch bij een nonkel en avondeten bij de grootouders. De familie van Ai was erg gastvrij, ze waren terecht trots op hun tradities en wilden me zoveel mogelijk tonen en laten ervaren. Mijn favoriete familielid was toch wel zijn kleine neef, hij was erg bezorgd. Met het kleine beetje Engels die hij sprak wou hij alles doen om het mij zo comfortabel mogelijk te maken.
Buiten de vele huwelijksaanzoeken die ik deze week kreeg, was alles perfect! Het gevoel van absoluut geluk is me meerdere keren overvallen.. Ik kan het zelf niet beschrijven! Het is onbeschrijfelijke in woorden en foto's hoe ik de cultuur van Vietnam mag ervaren en beleven!
Tot de volgende!
Kim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten