Ik besloot mijn laatste dagen in Myanmar te besteden aan een goed doel in de plaats van aan toeristische attracties. Ik ging voor vijf dagen naar het ThaBarWa Center om vrijwilligerswerk te doen.
Na een nachtje op de bus van Inle Lake naar Yangon, met een veel te handtastelijke buschauffeur, nam ik nog twee lokale bussen tot aan Thanlyin. In een buitenwijk van Thanlyin is er een centrum voor armen, daklozen en iedereen die er nood aan heeft. Het centrum wordt bestuurd door monniken en zusters en heet het ThaBarWa Center.
Ik was al blij dat ik veilig in Thanlyin was geraakt, de buschauffeur heeft me echt wat te veel betast en aangestaard, wat een creep! Ik kwam aan in de voormiddag en na de lunch ging ik naar de meditatiehal voor een breathing meditation. De eerste keer in mijn leven, ik vond het intens maar wist niet goed wat er van te denken. Dus ik probeerde het de volgende dag nog eens en besloot het daarna nooit meer te doen ;-). Ik heb geen probleem met gewoon mediteren, dat deed ik ongeveer elke dag in het centrum. Maar als de adem erbij komt, dan is het me te veel!
Het vrijwilligerswerk was erg vrij en iedereen moest doen waar ze zelf zin in hadden. Het was wat verwarrend, want er is geen leiding. De mensen doen maar wat! Het was wat confusing, vooral in het begin. De eerste twee dagen volgde ik ook Boedhisme lessen en de info die ik daar kreeg bracht me ook in de war. Na twee dagen had ik echter een goed zicht op wat de mogelijkheden waren en had ik mijn eigen 'werkschema' uitgedokterd.
Elke morgen ging ik mee op de Almsrun. De Almsrun is de wandeling die de monniken elke dag maken om voedsel en geld op te halen. Een monnik wordt verondersteld geen bezittingen te hebben, ze leven dus van schenkingen. En elke morgen gaan er verschillende trucks van het centrum naar bepaalde wijken om daar schenkingen op te halen. De vrijwilligers (zoals ik) lopen gewoon mee en nemen de schenkingen aan en brengen de volle manden met voedsel naar de truck. Het was veel wandelen en af en toe zelfs lopen.
Ik ben nog steeds onder de indruk van de hoeveelheid voedsel en geld die mensen gewoon weggeven aan monniken. Zo goed als iedereen in het centrum (meer dan 1000 mensen) wordt gevoed door de schenkingen van op de Almsrun.
Het moeilijkste aan de Almsrun voor mij was het wandelen op blote voeten. Vooral als het snel gaat of er liggen veel steentjes of soms zelfs glas op de straat, dan wordt het allemaal een beetje tricky ;-). Maar uit respect voor Boedha en de verbinding met de aarde worden er geen schoenen gedragen. Zelfs niet als je dieper dan je enkels in het water staat en je dode ratten ziet drijven in het water, lang leve de hygiëne! Maar kijk: ik leer en ik leef en ik ben niet bang ;-).
Verder ging ik ook elke middag 'wheelchairen'. Er zijn enkele rolstoelen in het centrum en tussen drie en vier in de namiddag mag je de mensen die niet zelf kunnen wandelen en die wel eens buiten willen uit hun bed halen en meenemen naar de tempel. Elke dag zat er iemand anders in mijn rolstoel, sommigen konden Engels, anderen niet. Maar ik was altijd blij als zij blij waren om buiten te komen!
Na de wandeling met de rolstoel ging ik altijd rijst wassen voor een uurtje. De rijst moest gewassen worden voor ze in de oven werd geplaatst. Vooral om er de kleine vliegjes en het stof uit te halen. Het wassen op zich was niet echt fijn en erg belastend voor de rug, de wastafel was zeker niet ergonomisch. Toch ging ik elke dag terug, want het was een fijne plek om te tetteren en liedjes te zingen met de andere vrijwilligers!
De leefomstandigheden in het centrum waren een beetje primitief: koud water, soms geen water, basic eten, soms geen stroom, ... . Maar het was een geweldige ervaring, ik leerde veel bij over het Boedhisme en het leven van een monnik.
Ik leerde ook veel bij over mijn toekomst, want Satude heeft op een morgen aan de hand van mijn handpalmen en mijn geboortedatum mijn verleden en heden verwoord en mijn toekomst voorspeld. Over mijn verleden had hij over opvallend veel dingen gelijk, mijn heden was ook correct te interpreteren, dus laten we maar geloven in de toekomst. Ik ga jullie niet alles vertellen, want dan komt het misschien niet uit. Toch wil ik een paar dingen delen!
- Ik vind de liefde van mijn leven dit jaar, dus voor 12 augustus 2017. Ik weet wel een paar mensen thuis die dat fantastisch zouden vinden :-p.
- Ik moet opletten met water, want ik kan één keer verdrinken en terug gered worden, maar de tweede keer loopt het verkeerd. Dus voorlopig geen redder meer zijn dan, want ik verdrink zelf ;-)!
- Ik ga in de toekomst een goed leven hebben, maar niet in België. Ik ga twee huizen hebben en tussen de twee huizen weg en weer reizen.
- En vooral in 2020 mag ik niets speciaal doen, de planeten staan verkeerd en risico's zijn dan 'NOT DONE'!
Maar laten we maar allemaal zien: wat komt, dat komt. En we moeten het leven gewoon pakken zoals het is :-).
Na vijf leerrijke dagen in het centrum sloot ik het hoofdstuk Azië voor even helemaal af. Op 31 mei vertrok ik naar Australië, om daar op 1 juni Joke terug te zien na tien maanden. Myanmar was geweldig en als ik in de toekomst nog eens vrijwilligerswerk zoek, dan kan ik daar zeker opnieuw terecht. Er volgt nog één samenvattend bericht over Myanmar en daarna zit dit deeltje van de reis er ook voor jullie op ;-)!
Tot de volgende,
Kim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten